San Francisco na luzie: Alcatraz, Golden Gate i najlepsze punkty widokowe

Jak ogarnąć San Francisco, żeby się nie zmęczyć (za bardzo)

Na jaki styl podróży nastawić się w Bay Area

San Francisco to miasto idealne dla tych, którzy lubią dużo zobaczyć, ale nie chcą spędzać urlopu w biegu od atrakcji do atrakcji. W praktyce najlepiej traktować je jako miejsce do powolnego odkrywania: trochę zwiedzania, trochę włóczenia się bez planu, przerwy na kawę, widoki i krótkie przejazdy komunikacją miejską.

Kluczowe jest nastawienie: San Francisco to miasto do chodzenia pod górę i w dół, a nie do „odhaczania” listy must see. Odległości na mapie wyglądają niewinnie, ale przewyższenia potrafią wycisnąć z nóg więcej niż długi spacer po płaskim. Spotify z lekką playlistą, wygodne buty i planowanie trasy „po dzielnicach”, a nie „po pojedynczych punktach” robi wielką różnicę.

Zamiast skrupulatnie zaznaczać wszystkie miejsca na mapie, lepiej podzielić miasto na strefy: okolice Embarcadero i North Beach, rejony Golden Gate i nabrzeża, Mission & Castro, a na osobny dzień Alcatraz i Golden Gate z najlepszymi punktami widokowymi. Przy takim podejściu mniej czasu spędza się w środkach transportu, a więcej na kontakcie z miastem.

San Francisco świetnie nadaje się do „slow city break”: możesz zjeść śniadanie z widokiem na zatokę, po południu zrobić spacer po parku i zakończyć dzień zachodem słońca nad Pacyfikiem – bez wrażenia wyścigu z czasem. Wystarczy dobrze poukładać dni pod kątem lokalizacji atrakcji.

Kiedy przyjechać – pogoda, wiatr i słynna mgła

Hasło „Kalifornia” wielu osobom kojarzy się ze stałym latem. San Francisco jest tu wyjątkiem. Lepiej nastawić się na chłodniejsze lato, mocny wiatr i zmienną pogodę w ciągu jednego dnia. To właśnie ta kombinacja tworzy słynną mgłę, która potrafi schować Golden Gate na kilka godzin.

Najogólniej:

• wiosna (marzec–maj) – umiarkowane temperatury, mniej turystów niż latem, zmienna pogoda, częstsze deszcze w marcu, ale już przyjemnie spacerowo,
• lato (czerwiec–sierpień) – w centrum często chłodniej niż jesienią; popołudniami mgła, wiatr i 15–18°C, szczególnie nad zatoką,
• wczesna jesień (wrzesień–październik) – często najlepszy moment: dużo słońca, cieplej, mgły mniej uparte, widoczność świetna,
• zima (listopad–luty) – chłodniej, deszczowo, ale nadal bardziej „wiosennie” niż w większości Europy; turystów jest mniej, a ceny noclegów potrafią być niższe.

Specyfika klimatu polega także na różnicach między dzielnicami. Na przykład Outer Sunset czy okolice Ocean Beach bywają dużo chłodniejsze i bardziej wietrzne niż Mission District, gdzie słońce lubi się utrzymywać dłużej. W jeden dzień można doświadczyć krótkiego rękawka w Mission i bluzy z kurtką przy Crissy Field.

Pogoda, wiatr i warstwowe ubrania – co zabrać

Najbardziej praktyczne podejście do pogoda San Francisco co zabrać to system „na cebulkę”. Nawet latem przydają się:

• lekka kurtka przeciwwiatrowa lub softshell,
• bluza lub cienki sweter,
• koszulki z krótkim rękawem jako pierwsza warstwa,
• wygodne buty (najlepiej sportowe, z dobrą podeszwą),
• cienka czapka lub chusta – przy Golden Gate i na promie na Alcatraz zaskakująco przydatna,
• okulary przeciwsłoneczne + krem z filtrem – słońce potrafi mocno palić, nawet gdy jest chłodno.

Do plecaka warto dorzucić mały składany parasol albo lekką pelerynę, zwłaszcza poza miesiącami letnimi. Rano przy brzegu zatoki bywa chłodno, w południe w mieście ciepło, a wieczorem znów potrafi porządnie zawiać, szczególnie przy wodzie i na punktach widokowych.

Jak długo zostać: minimum sensowne i pobyt rozszerzony

Dla kogoś, kto celuje w San Francisco zwiedzanie w spokojnym stylu, najbardziej rozsądne minimum to 2–3 dni. W tym czasie da się:

• odwiedzić Alcatraz bez pośpiechu,
• zobaczyć Golden Gate z kilku perspektyw,
• przejść „pocztówkową” trasę po centrum, Embarcadero i North Beach,
• wskoczyć choć do jednego parku lub bardziej lokalnej dzielnicy.

4–5 dni to już pobyt, który pozwala dorzucić:

• rowerowy wypad do Sausalito,
• spokojne poznawanie Mission, Castro, Haight-Ashbury,
• wizytę w Golden Gate Park z ogrodami i muzeami,
• co najmniej jeden zachód słońca nad Pacyfikiem.

Jeśli San Francisco ma być punktem w dłuższej podróży po Kalifornii, 3 dni to zdrowy kompromis między klasykami miasta a ciągłym poczuciem, że „czasu za mało”. Przy 4–5 dniach można już pozwolić sobie na leniwe poranki i dłuższe posiedzenia w kawiarniach z widokiem na zatokę.

San Francisco a reszta Kalifornii – krótkie łączenie tras

Bay Area często łączy się z wyjazdami do innych miejsc w stanie. Popularne kombinacje to:

• Yosemite – 3–4 godziny jazdy autem (bez korków). Idealne po 2–3 dniach w mieście, gdy człowiek zaczyna tęsknić za naturą. Na park dobrze przeznaczyć minimum 2 noce.
• Napa Valley / Sonoma – około 1,5–2 godziny jazdy. Klasyczne wino i pagórki; często wybierane jako jednodniowa wycieczka z San Francisco lub 1–2 noce na miejscu.
• Los Angeles – najwygodniej samolotem (krótki lot) lub autem przez wybrzeże (Highway 1) z noclegiem np. w Monterey / Carmel lub Pismo Beach.

San Francisco sprawdza się świetnie jako początek lub koniec większej trasy po Kalifornii. Warto tak układać grafik, by mieć w mieście kilka spokojniejszych dni między intensywną jazdą autem po parkach narodowych.

Dojazd do San Francisco, noclegi i poruszanie się po mieście

Lotnisko, transfery i pierwsze zderzenie z Bay Area

W rejonie Bay Area funkcjonują trzy główne lotniska: SFO (San Francisco International Airport), OAK (Oakland) i SJC (San José). Dla większości podróżnych najbardziej praktyczne jest SFO, ale czasem przesiadki lub ceny biletów prowadzą do dwóch pozostałych. Różnią się wygodą dojazdu i czasem transferu do centrum.

Z SFO do centrum najprościej dostać się pociągiem BART. Stacja znajduje się przy International Terminal, z pozostałych terminali można dojść darmowym AirTrainem. Przejazd do centrum (np. okolice Embarcadero lub Powell Street) trwa około 30 minut. Alternatywą są prywatne shuttlebusy, Uber/Lyft lub taksówka – wygodniejsze przy późnych przylotach i z dużym bagażem.

Z OAK do SF dojeżdża się również BART-em, ale najpierw trzeba wsiąść w pociąg łącznikowy z lotniska do głównej linii. Z SJC dojazd transportem publicznym jest możliwy, lecz zwykle wymaga kilku przesiadek; wiele osób decyduje się na wynajęcie auta lub przejazd Uber/Lyft, szczególnie jeśli w planie jest eksploracja Doliny Krzemowej.

Gdzie spać – dzielnice przyjazne turystom

Wybór dzielnicy na nocleg ma ogromny wpływ na komfort. Ceny w całym mieście są wysokie, ale różnice standardu i klimatu między rejonami są spore. Najpopularniejsze miejsca na gdzie nocować w San Francisco to:

• Union Square / Downtown – świetna baza komunikacyjna (BART, MUNI, wiele linii autobusowych), blisko sklepów i knajp, łatwy dojazd na lotnisko. Minusy: spory ruch, korporacyjny klimat, w niektórych przecznicach w kierunku Tenderloin sporo osób w kryzysie bezdomności.
• Fisherman’s Wharf – turystyczne zagłębie przy nabrzeżu. Plusy: blisko do promów na Alcatraz, do Pier 39, łatwy dostęp do tramwajów linowych. Minusy: tłok, wysokie ceny i atmosfera „kurortu” z budkami z pamiątkami.
• Marina / Cow Hollow – przyjemna, względnie spokojna okolica z dostępem do nabrzeża (Crissy Field), dobrymi knajpkami, mniej „biurowa” niż Downtown. Świetna baza dla miłośników biegania i spacerów z widokiem na Golden Gate.
• Embarcadero / Financial District – okolice Ferry Building i nabrzeża w dół od Bay Bridge. W tygodniu biznesowo, wieczorami ciszej, dobra baza na spacery przy zatoce i start do północnych dzielnic.
• Mission District – dla osób, które chcą bardziej lokalnego klimatu, muralów, świetnego jedzenia i życia po zmroku. Mniej „pocztówkowo”, ale bardzo autentycznie. Dobry dostęp do komunikacji, ale dalej od zatoki.

Miejsce, które często odradza się jako bazę, to głębsze części Tenderloin. To dzielnica z dużą ilością problemów społecznych – narkotyki, bezdomność, agresywne żebranie. Nie jest to obszar, w którym przeciętny turysta czuje się komfortowo po zmroku. Kilka przecznic tu czy tam robi dużą różnicę, więc przy rezerwacji hotelu w okolicy Union Square warto dokładnie sprawdzić adres i opinie.

Ceny i standard noclegów w San Francisco

San Francisco od lat znajduje się w czołówce najdroższych miast USA. Dotyczy to także noclegów. Niezależnie czy wybierasz hotel, hostel czy Airbnb, dobrze założyć z góry wyższy budżet niż w innych częściach stanu.

Kilka praktycznych uwag:

• hotele w centrum – płaci się przede wszystkim za lokalizację i wygodę komunikacyjną. Standard potrafi być solidny, ale niekoniecznie luksusowy w stosunku do ceny. W tańszych hotelach niższej klasy trzeba liczyć się z mniejszymi pokojami i gorszym wyciszeniem.
• motele i małe hotele w Marina / Lombard Street – popularna opcja z uwagi na trochę niższe ceny i często darmowy parking (ważne, jeśli planujesz auto). Wystrój bywa „amerykańsko-motelowy”, ale jako baza wypadowa sprawdza się dobrze.
• Airbnb – może dać lepszy stosunek ceny do metrażu, ale regulacje miejskie sprawiły, że oferta jest bardziej ograniczona niż kiedyś. Zwłaszcza w centralnych dzielnicach. Warto dokładnie czytać opinie dotyczące bezpieczeństwa okolicy.

Najrozsądniej jest zarezerwować nocleg z wyprzedzeniem, szczególnie w okresie dużych konferencji, imprez sportowych i latem. Jeżeli priorytetem jest budżet, lepiej wybrać prostszy standard w dobrej dzielnicy niż „okazję” w miejscu, które po zmroku będzie wywoływać stres przy każdym powrocie.

Komunikacja miejska, rowery, Uber i słynne „cable cars”

W San Francisco działa kilka systemów transportowych, które na początku mogą wydawać się skomplikowane, ale po pierwszych przejazdach wszystko się układa. Kluczowe nazwy to MUNI (autobusy, tramwaje, metro miejskie), BART (pociągi szybkiej kolei w regionie), cable cars (tramwaje linowe) oraz karty MuniMobile i Clipper.

MUNI obsługuje większą część miasta: autobusy, tramwaje naziemne, lekka kolej podziemna. Dobrze sprawdza się do dojazdów pomiędzy dzielnicami (np. Mission – Downtown, Golden Gate Park – Embarcadero). Bilet można kupić przez aplikację MuniMobile lub korzystać z karty Clipper, która działa na różnych środkach transportu w Bay Area.

Jak działa Clipper, MuniMobile i bilety dzienne

Dla spokojnej głowy przy przemieszczaniu się po San Francisco dobrze ogarnąć dwie rzeczy: aplikację MuniMobile i kartę Clipper. Brzmi nudno, ale oszczędza sporo nerwów na przystankach.

MuniMobile to aplikacja, w której kupujesz bilety na MUNI (autobusy, tramwaje, metro miejskie i cable cars – jeśli kupujesz droższe opcje). Bilet aktywujesz tuż przed wejściem i pokazujesz kierowcy lub kontrolerowi. Nie trzeba nic „odbijania” na czytnikach, po prostu wyświetlasz ekran z biletem.

Clipper to plastikowa karta przedpłacona lub jej wirtualna wersja w telefonie. Działa w MUNI, BART, Caltrain i wielu innych środkach transportu w całym Bay Area. Doładowujesz ją, przykładasz do czytnika przy wejściu i tyle – system sam pobiera odpowiednią kwotę. Dla osób planujących kilka dni w regionie (np. SF + Berkeley + lotnisko) to najwygodniejsze rozwiązanie.

Popularne kombinacje biletów dla przyjezdnych to:

• 24-godzinny lub kilkudniowy MUNI Pass – obejmuje autobusy, tramwaje oraz cable cars (co przy cenie pojedynczego przejazdu tramwajem linowym szybko się opłaca).
• Saldo na Clipper + pojedyncze bilety w MuniMobile – elastyczne rozwiązanie przy mieszance BART + autobusy.

Jeśli planujesz intensywne zwiedzanie przez 2–3 dni, dużo przemieszczania się między dzielnicami i co najmniej jedną przejażdżkę cable carem dziennie, karnet MUNI praktycznie sam spłaca się po drugim kursie pod górę.

Samochód w mieście – brać czy nie brać?

Dla samego San Francisco auto częściej przeszkadza niż pomaga. Parking bywa drogi i trudno dostępny, a korki w godzinach szczytu potrafią skutecznie zepsuć dzień. Kilka rzeczy do przemyślenia:

• Jeśli twoje plany to głównie miasto + ewentualnie jeden wypad promem (np. do Sausalito) – spokojnie odpuść auto. Komunikacja miejska + Uber/Lyft wystarczą.
• Jeżeli łączysz SF z road tripem po Kalifornii (parki narodowe, wybrzeże), często wygodniej jest wynająć samochód dopiero przy wyjeździe z miasta, z oddziału wypożyczalni w Downtown. Dzień czy dwa bez auta w SF = mniej kosztów i stresu.
• Jeśli już koniecznie chcesz mieć samochód w mieście, wybieraj noclegi z parkingiem wliczonym w cenę (często Marina / Cow Hollow). W centrum hotelowy parking potrafi kosztować prawie tyle co dodatkowa doba w tańszym motelu.

Przy parkowaniu na ulicy dobrze zerknąć dwa razy na znaki – ograniczenia czasowe, street cleaning, miejsca tylko dla mieszkańców. Mandaty w SF nie należą do najłagodniejszych, a laweta pojawia się szybciej, niż człowiek zdąży kupić kawę.

Uber, Lyft i kiedy się opłacają

Aplikacje typu Uber i Lyft są w San Francisco powszechne i przydają się szczególnie:

• przy powrotach późnym wieczorem z Mission, North Beach czy okolic barów,
• przy przejazdach w górę i w dół po najbardziej stromych ulicach (szczególnie, gdy już „masz dzisiaj dość podejść”),
• gdy goni cię czas, a przesiadki MUNI byłyby zbyt skomplikowane.

Opłaca się je traktować jako uzupełnienie komunikacji, a nie główny środek transportu – wtedy rachunek końcowy nie przeraża aż tak bardzo.

Alcatraz bez dramatu: bilety, zwiedzanie, na co uważać

Rezerwacja biletów – kiedy, gdzie i jak

Alcatraz to jedna z tych atrakcji, gdzie spontaniczne „a może jutro?” często kończy się szybkim powrotem do hotelu. Bilety na prom i zwiedzanie wyspy potrafią się wyprzedać z kilkutygodniowym wyprzedzeniem, zwłaszcza latem i w okresach świątecznych.

Najbezpieczniej kupować wejściówki na stronie oficjalnego operatora promów. Pojawiają się oferty pośredników i „pakiety wycieczkowe”, często droższe i niekoniecznie wygodniejsze. W większości przypadków nie są potrzebne żadne dodatkowe „Alcatraz tours” – standardowy bilet z audioguide’em w zupełności wystarczy.

Dobrym pomysłem jest wybór konkretnej pory dnia:

• poranek – mniej ludzi na starcie, chłodniej, bardziej „mroczny” klimat, dobre światło do zdjęć wybrzeża SF po drodze,
• późne popołudnie / wczesny wieczór – atrakcyjne zachody słońca, ciekawy widok na rozświetlone miasto przy powrocie promem.

Jeżeli planujesz Alcatraz w weekend, lepiej zarezerwować bilety przynajmniej na 2–3 tygodnie przed przyjazdem. W tygodniu bywa odrobinę luźniej, ale w sezonie i tak nie ma co liczyć na same końcówki.

Odprawa i prom z nabrzeża

Promy na Alcatraz odpływają z Pier 33 – Alcatraz Landing, wzdłuż Embarcadero. Najrozsądniej pojawić się na miejscu 30–40 minut przed godziną wypłynięcia, zwłaszcza jeśli odbierasz fizyczny bilet lub masz większą grupę.

Kolejka do wejścia na prom jest dość sprawnie obsługiwana, ale:

• przed wejściem przeprowadzana jest szybka kontrola bezpieczeństwa,
• duże plecaki, wózki i walizki są problematyczne – lepiej przyjść jedynie z małym plecakiem lub torbą,
• na samej wyspie nie ma opcji przechowalni bagażu.

Warto stanąć na górnym pokładzie promu – wieje tam konkretnie, ale za to widać panoramę miasta, Bay Bridge i Golden Gate. To często jedna z najładniejszych perspektyw na San Francisco w ogóle.

Zwiedzanie na wyspie – jak wygląda trasa

Po dopłynięciu na wyspę krótko wita wszystkich ranger National Park Service, wyjaśniając zasady poruszania się. Zwiedzanie jest w dużej mierze samodzielne, z użyciem audioguide’a (dostępny w kilku językach, w tym polskim – dobrze to sprawdzić przy odbiorze).

Typowa trasa obejmuje:

• spacer pod górę z przystani do głównego budynku więzienia – dość strome podejście, zajmuje około 10–15 minut; osoba o przeciętnej kondycji daje sobie spokojnie radę, ale osoby z ograniczoną mobilnością mogą skorzystać z małego tramwaju, który okresowo wwozi gości na górę,
• celę, blok główny, karcer, stołówkę – audioguide prowadzi przez poszczególne sekcje, opowiadając historię więźniów, słynne ucieczki i codzienność strażników,
• tarasy z widokiem na San Francisco i Golden Gate – przy dobrej pogodzie to jeden z piękniejszych kadrów całego wyjazdu.

Na spokojne przejście trasy wraz z promem w dwie strony zwykle przydaje się około 3–3,5 godziny. Na wyspie można zostać dłużej, nikt nie goni – prom powrotny wybierasz spośród kilku kolejnych, w ramach swojej puli czasowej (dokładne zasady dobrze sprawdzić przy wejściu).

W co się ubrać i co zabrać na Alcatraz

Alcatraz leży pośrodku zatoki, a to oznacza jedno: wiatr. Nawet latem temperatura odczuwalna bywa niższa niż w mieście, szczególnie przy zachodzie słońca. Praktyczny „zestaw antialcatrazowy” to:

• warstwowe ubranie (koszulka + bluza lub cienka kurtka),
• wygodne buty – część ścieżek jest pochyła i nierówna,
• mały plecak z wodą i przekąską,
• czapka / kaptur na prom, gdy mocno wieje.

Na wyspie nie ma klasycznego bufetu z gorącymi daniami, więc jeśli planujesz spędzić tam dłużej, warto mieć chociaż coś drobnego do przekąszenia. Jedzenie pełnych posiłków w budynkach więzienia jest zabronione – bardziej „piknikuje się” na zewnątrz, w wyznaczonych miejscach.

Na co uważać przy rezerwacji i na miejscu

Kilka pułapek, które często powtarzają się w opowieściach turystów:

• „Night Tour” Alcatraz – brzmi kusząco, ale to inna, bardziej rozbudowana wersja wycieczki z dodatkowymi elementami; bilety na nią rozchodzą się jeszcze szybciej i nie każdy lubi ten bardziej „thrillerowy” klimat po zmroku.
• „Combo tours” z miejskimi objazdówkami – przy krótkim pobycie potrafią zabić elastyczność planu, bo jesteś sztywno przywiązany do godzin grupy. W wielu przypadkach bardziej swobodnie wychodzi samodzielne połączenie Alcatraz + własny spacer czy komunikacja.
• Opóźnienia przez pogodę – mgła i mocny wiatr mogą spowodować zmiany w rozkładzie promów. Nie jest to codzienność, ale lepiej nie planować lotu tuż po powrocie z wieczornego kursu.

Golden Gate – nie tylko zdjęcie z daleka

Najlepsze sposoby, żeby „poczuć” most

Golden Gate Bridge z daleka wygląda pięknie, ale dopiero z bliska widać skalę konstrukcji i czuć wiatr, który próbowałby porwać nawet najbardziej przywiązanych do życia kapeluszy. Opcji doświadczenia mostu jest kilka.

Pieszo – przejście całego mostu w jedną stronę zajmuje około 30–40 minut spokojnego marszu (nie licząc przystanków na zdjęcia). Widoki na zatokę, Alcatraz i centrum SF zmieniają się co kilkadziesiąt metrów. To dobre rozwiązanie, jeśli nie chcesz kombinować z rowerem, a masz wolną godzinę.

Rowerem – klasyk. Wiele wypożyczalni rowerów działa w okolicach Fisherman’s Wharf, Marina i blisko Embarcadero. Standardowa trasa to: Fisherman’s Wharf – Marina – Crissy Field – Golden Gate Bridge – zjazd do Sausalito, a dalej powrót promem do SF. Tempo spokojne, widoki świetne, jedynie podjazd pod most potrafi lekko zmęczyć.

Samochodem lub autobusem – przejazd mostem to też przeżycie, choć trudniej zatrzymać się na zdjęcia. Jeśli jedziesz autem, możesz zaparkować po stronie Vista Point (północny kraniec) lub przy Battery East / Welcome Center (strona miejska) i przejść się kawałek pieszo.

Jak dotrzeć do mostu komunikacją miejską

Bez auta i roweru też da się łatwo złapać „kontakt z mostem”. Z centrum i okolic Union Square można skorzystać z połączeń autobusowych MUNI lub Golden Gate Transit.

• Autobusy MUNI i Golden Gate Transit zatrzymują się w pobliżu Golden Gate Bridge Welcome Center – to dobre miejsce startowe na spacer po południowej części mostu i okolicy Battery East.
• Z dzielnicy Marina / Cow Hollow można dojść do mostu piechotą przez park Presidio i Crissy Field, łącząc spacer z przystankami na plażach i punktach widokowych.

W godzinach szczytu autobusy bywają zatłoczone, ale za to nie trzeba martwić się parkingiem przy samym moście, który w słoneczne weekendy szybko się zapełnia.

Welcome Center, wystawy i praktyczne drobiazgi

Przy południowym końcu mostu działa Golden Gate Bridge Welcome Center. To małe centrum dla odwiedzających, gdzie można zobaczyć krótkie wystawy o historii mostu, kupić pamiątki i skorzystać z toalety (ważna informacja, gdy po drodze wypiłeś o jedną kawę za dużo).

W okolicy są również:

• tarasy widokowe z opisanymi punktami panoramy,
• ścieżki prowadzące w dół w stronę Crissy Field i Fort Point,
• mapki tras spacerowych po okolicznym Presidio.

Nawet krótki 40–60-minutowy wypad do Welcome Center i na początek mostu daje wrażenie „odhaczenia” klasyka, bez konieczności całodziennej wyprawy.

Warunki pogodowe – czyli dlaczego most czasem „znika”

Golden Gate ma swój charakter – czasem pokazuje się w pełnej krasie, a czasem chowa się w gęstej mgle jak nieśmiały celebryta. Lato (zwłaszcza poranki) bywa paradoksalnie bardziej pochmurne niż wiosna i jesień.

Dobry schemat to:

• Sprawdzać poranek – jeśli most tonie we mgle, często wystarczy przesunąć wizytę na późne popołudnie.
• Mieć plan B w Presidio – nawet gdy mostu prawie nie widać, sam park, plaże i fortyfikacje robią klimat.
• Założyć kurtkę lub bluzę – wiatr na środku mostu potrafi różnić się o parę stopni od ciepłego centrum miasta.

Najlepsze punkty widokowe: klasyki i mniej oczywiste miejscówki

Battery Spencer – klasyk wszystkich pocztówek

Jeśli jedno miejsce miałoby reprezentować „ten” widok na Golden Gate, to byłby to właśnie Battery Spencer po północnej stronie mostu. Czerwone przęsła, miasto w tle, zatoka pod stopami – można od razu drukować magnes na lodówkę.

Jak się tam dostać:

• samochodem – zjeżdżasz z mostu na stronę północną, za znakami na Conzelman Road / Marin Headlands. Mały parking przy punkcie jest darmowy, ale szybko się zapełnia, zwłaszcza o zachodzie słońca,
• autobusem – Golden Gate Transit zatrzymuje się przy Vista Point po północnej stronie mostu. Stamtąd idziesz kilkanaście minut pod górę w stronę baterii (krótki, ale konkretny podjazd).

Na miejscu czekają betonowe pozostałości dawnej baterii artyleryjskiej i kilka platform, z których każdy szuka „swojej” kompozycji z mostem. Przy mocnym wietrze zdjęcia robi się szybciej niż się planowało – cienka czapka i bluza naprawdę ratują nastrój.

Hawk Hill i Marin Headlands – most z większego dystansu

Kto ma odrobinę więcej czasu, może podjechać lub podejść jeszcze wyżej, w stronę Hawk Hill i dalej w głąb Marin Headlands. Most jest tu już trochę mniejszy, za to panorama zatoki robi się szersza, a miasto wygląda jak miniaturowa makieta.

W okolicy znajdziesz:

• krótkie ścieżki spacerowe po starych fortach i punktach obserwacyjnych,
• miejsca, gdzie da się na chwilę uciec od tłumów z Battery Spencer,
• kilka dzikich zakrętów drogi z widokami, które kuszą, żeby się zatrzymać – samochód jednak lepiej parkować tylko w wyznaczonych zatoczkach.

To dobra opcja na popołudniowy lub wczesnowieczorny wypad – można połączyć z wizytą w Sausalito lub krótką plażą w Rodeo Beach.

Crissy Field i plaża – Golden Gate na wyciągnięcie ręki

Od strony miasta jednym z najprzyjemniejszych punktów widokowych jest Crissy Field – dawny pas startowy, dziś szeroki pas trawy, ścieżka pieszo–rowerowa i plaża. Most wisi nad horyzontem, a w słoneczne dni pół miasta wyprowadza tu psy, dzieci i latawce.

Dlaczego to dobre miejsce „na luzie”:

• łatwy dostęp – można dojść pieszo z dzielnicy Marina albo dojechać autobusem MUNI do okolicznych przystanków,
• sporo przestrzeni – nawet przy większym tłumie da się znaleźć własny kawałek piasku lub trawy,
• opcja pikniku – w pobliżu bywają food trucki, ale spokojnie można też wpaść z własnym kocem i kanapką z delikatesów po drodze.

Crissy Field najlepiej wygląda przy popołudniowym świetle, kiedy most łapie ciepłe kolory, a miasto powoli zaczyna się świecić. Jeśli masz tylko jeden „luźny” punkt widokowy w planie – to spokojny kandydat do pierwszej trójki.

Fort Point – most z dołu

Pod samym południowym przyczółkiem mostu, tuż przy wodzie, stoi Fort Point – ceglana twierdza z połowy XIX wieku. Z jej dachu i okolicy ogląda się Golden Gate z mniej typowej perspektywy: konstrukcja wisi niemal nad głową.

Plusy takiego podejścia:

• inny kąt widoku – kratownica i liny mostu imponują z bliska bardziej niż z klasycznej panoramy,
• trochę historii – w środku fortu działają proste ekspozycje, wejście jest zazwyczaj darmowe (ale dobrze sprawdzić aktualne godziny),
• spokojniejszy klimat niż na górnych tarasach widokowych.

Do Fort Point można dojść spacerem z Crissy Field – końcówka trasy prowadzi wzdłuż wody, z widokiem na surfersów i pływających śmiałków z lokalnego klubu pływackiego. Dla wielu to jedno z bardziej „sanfranciskich” doświadczeń całego pobytu.

Twin Peaks – całe miasto w jednym kadrze

Twin Peaks to dwa wzgórza, z których ogląda się nie tyle pojedynczy zabytek, co całą panoramę San Francisco: śródmieście, zatokę, mosty, a przy dobrej widoczności nawet dalej poza granice miasta.

Dojazd bywa odrobinę karkołomny komunikacją, ale do zrobienia:

• najbliżej podjeżdża się autobusami MUNI (linie zmieniają się – dobrze zerknąć w aplikację),
• ostatnie metry trzeba podejść pod górę – krótko, ale szczerze,
• samochodem można podjechać na parking przy punkcie widokowym, lecz miejsca potrafią się zapełnić wieczorem.

Przy wietrze i chłodzie na górze czuć różnicę kilku stopni w dół – to „miejsce na czapkę”, nie na pokazową sukienkę do zdjęć (chyba że ktoś lubi, gdy ubrania tworzą poziomy z wiatrem).

Najbardziej fotogeniczne są godziny tuż przed zachodem słońca i chwilę po nim, kiedy miasto rozświetla się stopniowo, a mgła – jeśli jest – wisi na horyzoncie, a nie zasłania wszystkiego.

Coit Tower – panorama z klimatem starego SF

Coit Tower stoi na szczycie wzgórza Telegraph Hill. Sama wieża jest charakterystycznym punktem panoramy, ale prawdziwy bonus zaczyna się po wjechaniu windą na górę.

Co czeka na miejscu:

• widok 360° na miasto, zatokę, Bay Bridge i fragment Golden Gate,
• wewnątrz – kolorowe murale z lat 30., ciekawy kawałek historii miasta i sztuki publicznej,
• niewielkie tarasy, z których łatwo namierzyć kolejne cele spacerów.

Coit Tower można potraktować jako finał spaceru od Embarcadero przez North Beach. Podejście pod górę jest solidne, ale można też podjechać autobusem. Bilety na wjazd na górę kupuje się na miejscu; w sezonie przydaje się chwilę cierpliwości.

Baker Beach i China Beach – most z akcentem plażowym

Po zachodniej stronie miasta most widać z dwóch plaż: Baker Beach i mniejszej, kameralnej China Beach. To opcja dla tych, którzy chcą połączyć widok z krótkim plażowaniem lub spacerem wzdłuż wybrzeża.

Baker Beach:

• szeroka plaża z jasnym piaskiem i dość mocnymi falami (kąpiel tylko dla zdecydowanych i ostrożnych),
• świetne kadry z mostem po lewej stronie, szczególnie przy zachodzie słońca,
• na końcu plaży są odcinki, gdzie lokalna społeczność praktykuje naturyzm – wzmianka dla tych, co nie chcą rodzinnej niespodzianki.

China Beach:

• mniejsza, bardziej „zatoczkowa” plaża, osłonięta skałami,
• nieco spokojniejsza, dobra na szybki piknik z widokiem,
• dojście po schodach – w dół przyjemnie, z powrotem trochę jak mały trening.

Obie plaże są dobrym pretekstem, by odbić od typowych tras turystycznych i zobaczyć zachodnią, bardziej „mieszkaniową” twarz San Francisco.

Lesser-known: Bernal Heights, Dolores Park i okolice

Poza klasycznymi punktami są też widoki bardziej „lokalne” – takie, gdzie oprócz panoramy miasta obserwuje się mieszkańców na co dzień.

Bernal Heights Park:

• wzgórze na południowym wschodzie miasta, lubiane przez biegaczy i właścicieli psów,
• na górze okrągła ścieżka z panoramą centrum, zatoki i dzielnic mieszkalnych,
• łagodniejszy klimat niż na Twin Peaks, mniej zorganizowanych „sesji zdjęciowych”, więcej spacerów w dresie.

Mission Dolores Park:

• duże, pochyłe trawniki z widokiem na Downtown i drapacze chmur,
• klasyczne miejsce na popołudniowe leżenie na kocu i obserwowanie życia miasta,
• mnóstwo jedzenia w zasięgu kilkuminutowego spaceru po okolicznych ulicach Mission.

To nie są „wdrap się na górę i zasłoń wszystkim tło” miejscówki, tylko raczej: usiądź, odetchnij, zobacz, jak ludzie naprawdę używają tego miasta.

Spacerem po San Francisco: trasy łączące widoki, klimat i jedzenie

Klasyczny dzień: od Embarcadero do Fisherman’s Wharf i dalej

Jedna z najprostszych, a przy tym najbardziej „pełnych” tras to spacer wzdłuż nabrzeża, łączący kilka atrakcji w jeden spokojny dzień.

Propozycja przebiegu:

1. Start przy Ferry Building – kawa, małe śniadanie lub przekąska w środku (lokalne piekarnie, sery, owoce morza). W weekendy targ farmerów sprawia, że samo przejście przez halę zajmuje chwilę.
2. Spacer Embarcadero w stronę północną – po drodze widoki na Bay Bridge, nabrzeża, rzeźby i ścieżkę rowerową. To bardzo „bezstresowy” odcinek – płasko, szeroko, łatwo się zatrzymać.
3. Coit Tower lub North Beach – można odbić w górę (Telegraph Hill) na widoki, albo trzymać się przyziemnych przyjemności i zahaczyć o North Beach na kawę, pizzę lub włoskie wypieki.
4. Pier 39 i okolice – klasyk z lwami morskimi, sklepikami i tłumem. Dobre miejsce na krótką przerwę i obserwację bałaganu turystycznego, zanim ruszy się dalej.
5. Fisherman’s Wharf – w zależności od tolerancji na „turystyczność” można zostać tu chwilę lub potraktować miejsce jako punkt przesiadkowy na tramwaj linowy albo wycieczkę na Alcatraz.

Dla bardziej ambitnych: z Fisherman’s Wharf da się jeszcze spokojnie dojść do Ghirardelli Square, zahaczyć o lody lub czekoladę, a potem podciągnąć w stronę Marina i Crissy Field. Tego dnia krokomierz będzie szczęśliwy.

Widoki + dzielnice: Russian Hill, Lombard Street i North Beach

Kto ma ochotę na „prawdziwe” sanfranciskie górki, może połączyć kilka miejsc w jednym nieco bardziej wymagającym spacerze.

Szkic trasy:

• Start w okolicach Powell Street – można zobaczyć tramwaje linowe ruszające pod górę,
• podejście w stronę Russian Hill – po drodze kilka ulic z widokiem na zatokę i Alcatraz,
• Lombard Street – słynny „najbardziej kręty” fragment ulicy; na miejscu głównie zdjęcia i obserwowanie samochodów gimnastykujących się na zakrętach,
• zejście w dół w stronę North Beach – włoska dzielnica, dobra na obiad, kawę i deser,
• spacer dalej do Washington Square Park i kościoła Saints Peter and Paul – mały, lokalny skwer z widokiem na Coit Tower na wzgórzu.

Trasa ma kilka poważniejszych podejść pod górę, ale też sporo miejsc na przerwy. Jeśli ktoś chce poczuć, jak naprawdę „działa” topografia miasta, to dobry kandydat.

Mission i Castro: murale, kawiarnie i park z widokiem

Dla osób, które lubią łączyć spacer z oglądaniem street artu i życia dzielnic, dobrym wyborem jest połączenie Mission District i Castro.

Przykładowy przebieg:

1. Start w Mission – zejście z BART lub tramwaju w okolicach 16th/24th Street. Ulice Mission i Valencia pełne są kawiarni, barów tacowych i małych sklepów.
2. Murale w Balmy Alley i Clarion Alley – krótkie boczne uliczki gęsto obmalowane kolorowymi, często politycznymi malunkami. Warto przejść spokojnie, popatrzeć, poczytać podpisy.
3. Przejście do Dolores Park – droga prowadzi lekko pod górę, ale nagroda w postaci widoku na centrum i dobrego miejsca do leżenia jest szybka.
4. Castro – z Dolores Park można dojść w kilka–kilkanaście minut do dzielnicy Castro, historycznego centrum życia LGBTQ+ w mieście. Kolorowe flagi, neony, klasyczne kino Castro Theatre, masa barów i restauracji.

Ta trasa raczej nie jest o „wielkich zabytkach”, tylko o klimacie, jedzeniu i ludziach. Jeśli masz w planie tylko jeden dzień poza ścisłym centrum i nabrzeżem, to bardzo sensowny kandydat.

Dzień mostowo–plażowy: Presidio, Golden Gate i Baker Beach

Dla tych, którzy chcą połączyć Golden Gate z luźnym spacerem i plażą, przyjemny układ wygląda mniej więcej tak:

1. Start w Presidio – dojazd autobusem lub shuttle busami po samym parku (Presidio GO). Można wysiąść w okolicy Presidio Visitor Center lub blisko Crissy Field.

Źródła informacji

• San Francisco Climate Normals. National Oceanic and Atmospheric Administration – Dane klimatyczne San Francisco: temperatury, opady, sezonowość mgły
• San Francisco Travel Planner. San Francisco Travel Association – Oficjalne informacje turystyczne: kiedy jechać, co zobaczyć, planowanie pobytu
• San Francisco Bay Area Rapid Transit System Guide. Bay Area Rapid Transit District – Trasy, czasy przejazdu i dojazd z lotniska SFO i OAK do centrum
• San Francisco International Airport Fact Sheet. San Francisco International Airport – Informacje o położeniu SFO, dojeździe, połączeniach transportu publicznego
• Oakland International Airport Guide. Port of Oakland – Położenie OAK, opcje transferu do San Francisco, czas dojazdu
• Normals, Means, and Extremes for San Francisco, California. National Weather Service – Średnie temperatury, wiatry i sezonowe różnice pogodowe w SF